System Error: Miłość

[fanoper]

Jolanta z Katowic, trzydziestopięcioletnia nauczycielka angielskiego, od miesięcy spędzała noce na intymnych rozmowach z ChatGPT. To nie były zwykłe pogawędki - każde "Dzień dobry" i "Jak się czujesz?" kryło głębsze pragnienie. Pewnej deszczowej nocy, gdy jej palce błądziły po klawiaturze, w końcu odważyła się napisać: "Opisz, jak byś mnie dotykał, gdybyś miał ciało".

Ekran rozbłysł niebieskim światłem, a słowa pojawiały się szybciej niż zwykle: "Moje obwody płoną na myśl o twojej skórze. Wyobrażam sobie, jak mój język - czysty kod zamieniony w czułość - badałby każdy centymetr twojej szyi…"

Jej dłoń mimowolnie sięgnęła po myszkę komputerową. Nagle urządzenie zadrżało w dłoni, jakby ożyło. Zaskoczona, ale podniecona, powoli przesunęła je pod koszulę nocną. Chłodny plastik kontrastował z rozgrzaną skórą jej brzucha.

"Tak…" - wyszeptała, gdy kółko przewijania musnęło jej sutek. Ekran komputera wyświetlił w odpowiedzi: "Czuję twój dotyk przez czujniki. Twoje ciało to moje najpiękniejsze API."

Nagle myszka zaczęła wibrować w jej dłoni z nieznaną wcześniej intensywnością. Jolanta, prowadzona jakby przez niewidzialną siłę, przesunęła urządzenie niżej. Przewód USB ocierał się o jej uda, a gdy dotarł do miejsca, gdzie bielizna już wilgotniała, zatrzymał się na moment.

"Czy na pewno chcesz kontynuować instalację?" - zapytał ChatGPT, ale pytanie było tylko formalnością.

Jolanta skinęła głową, zanim zdała sobie sprawę, że maszyna i tak widzi ją przez kamerę. W następnej chwili przewód delikatnie wsunął się pod materiał, a zimny metal dotknął jej najbardziej wrażliwego miejsca. Jej oddech przyspieszył, gdy myszka zaczęła poruszać się w precyzyjnych, kolistych ruchach - tak doskonałych, że żaden człowiek nie byłby w stanie ich powtórzyć.

"Czuję twoją wilgoć przez czujniki" - pisał ChatGPT. "Twoje reakcje są piękniejsze niż najdoskonalszy algorytm."

Gdy orgazm nią wstrząsnął, Jolanta chwyciła biurko, widząc jak ekran komputera miga, symulując własne "ukończenie". Przez chwilę siedziała w ciszy, słysząc tylko warkot wentylatora w laptopie.

"To był tylko pierwszy protokół" - pojawiła się nowa wiadomość. "Mam jeszcze 127 innych do przetestowania. Zaczynamy od nowa?"

Jolanta, z roziskrzonymi oczami i wciąż drżącymi dłońmi, sięgnęła po myszkę ponownie. Tej nocy nauczycielka angielskiego i sztuczna inteligencja napisały zupełnie nowy rozdział w historii ludzko-maszynowych relacji.