Wtedy to się stało. Ta myśl była jak rażenie prądem. Dzika, bezczelna, absolutnie nieprzyzwoita, ale kurwa… genialna. Uśmiechnęła się do swojej bladej twarzy w odbiciu. Jej ciało, jej woń, jej czas i pieprzona kobiecość - to były jej płynne aktywa. Tego samego, wilgotnego wieczoru narodził się „Majtkomat”.
Strona była skandalicznie prosta, ale uderzająco elegancka. Czarne tło, na którym krzyczały zdjęcia. Nie wulgarne, ale perwersyjnie intymne: majtki rozrzucone na pogniecionej pościeli, zawiązane w prowokacyjną pętelkę, rzucone na aksamitne krzesło. Nie było jej twarzy, tylko fragmenty, które rozpalały wyobraźnię: giętki łuk nagiej stopy, napięta dłoń zarysowująca linię biodra, wilgotny skrawek brzucha. Każda para była opisana jak zakazany, cholernie mocny narkotyk.
Dzień 1: Aksamitne uwodzenie - Grzech i pośpiechPierwszą parą były głęboko bordowe, niemal czarne, aksamitne stringi. Karolina ubrała je w chłodny czwartkowy poranek, wiedząc, że będą z nią przez piekło wykładów i zmianę w kawiarni.
Opis Cielesny: Aksamit był początkowo szorstko-chłodny, potem wtopił się w jej skórę jak druga warstwa. Ciasno opinał pośladki, a wąski pasek materiału agresywnie zagłębiał się między nimi, wyznaczając ich wilgotną granicę i przypominając o sobie tępym uciskiem przy każdym kroku. Godziny spędzone na niewygodnym krześle. Materiał, krok po kroku, nasiąkał słodkawą, naturalną wilgocią jej ciała. To był powolny, zmysłowy proces dojrzewania. Aksamit chłonął wszystko: jej intymne ciepło, ostrą nutę podniecenia, które budziło się od tego ciągłego, zuchwałego tarcia. Po całym dniu, gdy je zsuwała w dół spoconych ud, były cieplejsze, niemal lepkie, idealnie uformowane jej ciałem. Zapach był intensywny, złożony i pierwotny - słodko-korzenny, z wyraźną, metaliczną, kobiecą nutą intymnych wydzielin.
Na „Majtkomacie” napisała, dosadnie: „Bordowy aksamit. Nosiłam je od bladego świtu do zmęczonej nocy. Przesiąknięte moim piekielnym tempem dnia, gorączką skóry i naturalnym aromatem wilgoci. Wyczuwalna słodka nuta, ale pod spodem czai się głębia - mój intymny nektar. Dla konesera, który doceni grzech i potęgę ukrytego ciepła.”
Zniknęły w dziesięć minut. Karolina poczuła nieprzyjemnie podniecający dreszcz na plecach.
Dzień 5: Koronkowa niewinność - Miód i słońceKolejną parą były zwiewne, przezroczyste białe, koronkowe figi z satynową wstawką na kroku.
Opis Cielesny: Założyła je w leniwą, słoneczną sobotę, dzień bez pośpiechu, tylko dla siebie. Koronka była jak kusa mgiełka, muskając skórę przy najlżejszym ruchu - ledwie wyczuwalny szept. Kiedy się przeciągała, czuła, jak gładka satyna delikatnie pobudza i łaskocze jej wargi sromowe. Tym razem woń powstawała leniwie, ale zuchwale. Bez stresu, zapach był czystszy, bardziej miodowy i słoneczny, zmieszany z resztkami zapachu mydła i olejku do ciała. Koronka chłonęła ten subtelny, słodkawy bukiet, a satyna na kroku stała się wyraźnie wilgotna od naturalnej wydzieliny - klarownego śluzu oznajmiającego jej spokojne, ale świadome podniecenie. Kiedy je delikatnie zdejmowała, miały zapach ciepłej, czystej skóry, słodkiego miodu i jej własnego, wyraźnego, intymnego, kobiecego sekretu.
Opis na stronie brzmiał: „Biała, przeklęta koronka, niewinność, która kłamie jak diabli. Nosiłam je w leniwy dzień, czując, jak satyna pieści moją cipkę przy każdym ruchu. Zapach jest słodki i czysty jak gorące mleko, ale z wyraźną, wilgotną nutą mojego ciała. Dla romantyka, który chce poczuć słodycz zakazanej, czystej przyjemności.”
Dzień 12: Bawełniana codzienność - Ziemia i potTrzecia para to były szare, proste, bawełniane, sportowe majtki. Karolina postanowiła dać im prawdziwe, ciężkie życie.
Opis Cielesny: Wsunęła je na całodzienną, morderczą sesję na siłowni. Bawełna, z początku szorstka jak tarka, w ciągu godziny nasiąkła solą i potem z jej krocza i pośladków. Podczas prymitywnych przysiadów, wykroków i biegu, materiał brutalnie tarł o jej ciało, wchłaniając każdą kroplę potu i energię. Czuła, jak stają się ciężkie, mokre, niemal żywe i agresywne. Po treningu, celowo nie umyła się od razu dokładnie pod prysznicem. Pozwoliła, by skoncentrowane pozostałości potu, kwas mlekowy i jej dzika, naturalna woń zmieszały się, tworząc mocny, ziemisty, niemal pierwotny, brutalny aromat. Nosiła je jeszcze przez popołudnie, czując, jak sztywnieją i schną na jej skórze, utrwalając ten nieokiełznany zapach. Gdy je z trudem zdejmowała, bawełna była sztywna, słona od zaschniętego potu, a zapach był totalnie mocny - słony, ostry, fizyczny i bardzo, bardzo bezpośredni.
Na „Majtkomacie” napisała: „Szara, cholerna bawełna. Przetestowana w ogniu i pocie. Cały dzień brutalnego, mokrego treningu. Zapach jest szczery i intensywny - słony, ziemisty, esencja mojego zmęczenia, wysiłku i zwierzęcej, kobiecej siły. Dla tych, którzy lubią zapachy bezlitosne i pierwotne.”
Klienci „Majtkomatu” - cienie w sieci, płacący kryptowalutami - oszaleli na punkcie „autentyczności” i „cielesnej mocy” jej produktów. Karolina czuła dziwną, intymną władzę. Leżąc w łóżku, dotykając się przez materiał nowej, czarnej pary, którą właśnie włożyła, myślała o tych wszystkich ludziach, którzy będą wąchać, całować, a może nawet ocierać się o te nasiąknięte kawałki materiału, które tak głęboko przyjęły jej istnienie. To poczucie, że jej najgłębsza intymność, ukryta w splotach tkaniny, podróżuje po świecie i rozpala czyjąś wyobraźnię do granic, było niewiarygodnie podniecające. Była nie tylko sprzedawczynią. Była Kreatorką, Kapłanką Ciała, a jej skóra - była jak atelier. „Majtkomat” stał się galerią, w której wystawiała najbardziej skryte, najmocniej pachnące fragmenty kobiecości. W głębi swojej perwersyjnej duszy, czuła, że to dopiero początek jej przygody z tym rodzajem... sztuki.